Z głębokim smutkiem i niedowierzeniem przyjęliśmy wiadomość o śmierci

 śp. Leona Zdanowicza

– zakorzenionego w tej ziemi Sybiraka, poetyckiego kronikarza Łobezu i Pomorza,
 redaktora „Łabuzia”, wroga gnuśności i zakłamania.

 Trumna będzie wystawiona w Kaplicy Cmentarnej w niedzielę 14.06 br. od godz. 10.

 Pogrzeb odbędzie się 15 czerwca 2009 r. w poniedziałek o godz. 15.30
na Cmentarzu Komunalnym w Łobezie.

Ludwik Cwynar (cwynar@neostrada.pl)
Bogdan Zdanowicz (bezet@o2.pl)

Zmarł nasz Przyjaciel, Leon Zdanowicz, Animator Kultury z prawdziwego zdarzenia.
Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie, a światłość wiekuista niechaj im świeci.
Polski Ośrodek Kultury we Frankfurcie nad Menem, Stefan Kosiewski

składam tą drogą, wyrazy współczucia,
wieczorkowska anna

http://sowa-frankfurt.ning.com/photo/zmarl-sp-leon-zdanowicz

 Drogi Leonie,

cieszę się, że Ludwik się cieszy i że Ty się cieszysz, ale mniej już  mnie cieszy to, czego zupełnie nie rozumiem, a między innym np. to, że  "psí vino. časopis pro současnou poezii", którego pierwszy numer wydał  Jaroslav Kovanda w Zlinie z datą 27. září 1997, miejscowości zaszczytnie prowincjonalnej jak Łobez, w którym Ty pierwszy numer "Łabuzia" wydałeś XV lat temu, przeniesiono ze Zlina do Pragi, bo czyż mogło by cieszyć kogokolwiek, gdyby "Łabuź" decyzją Redakcji przeniesiono za dofinansowaniem Ministerstwa Kultury nieopatrznie bliżej centralnych władz, gdzie ostatnio "Dziadom" tak odbiło, że żaden Polak nie powinien już wiedzieć,  gdzie stali żydzi, kiedy jeszcze w ogóle nie było na świecie ZOMO.

3maj się albo też: Czymajcie się z Ludwikiem oba.

Wasz Stefan

we Frankfurcie, 5 lutego 2007

Drogi Leonie,

z Frankfurtu nad Menem informuje Ciebie, że w Piśmie "Krajobrazy Dziedzictwa Narodowego" nr 1 (5) 2001 wydawanym w Warszawie przez Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, p.  Andrzej Kosiński, architekt, pracownik naukowy Politechniki Krakowskiej w artykule dedykowanym p. drowi Andrzejowi Michałowskiemu, Dyr. i Red. Nacz. "Krajobrazów" m.in. pisze:

  Święta prawda, i takie jest Wasze samopoczucie w Łobezie, i filozofia "Łabuzia", i stąd też moja do Was sympatia. Należałoby powiedzieć: nic dodać!!! Utwierdzając Cię, Leonie, w sensie robienia "Łabuzia", informuję, że "Krajobrazy Dziedzictwa Narodowego" są lekturą obowiązkową.

Tymczasem w Europie..., Leonie.

Z najlepszymi pozdrowieniami
Stefan Kosiewski

http://www.realhomepage.de/members/sowa/mehr4.html

Stefan Kosiewski: Uprościć Polonię w Niemczech (o badaniach i zadaniach)

http://zgoda.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?284335

Drodzy L.& L., serd. pozdr. sk

Artykuł zamieszczony w niemieckiej gazecie Südkurier wywołał lawinę zainteresowania przeszłością w polskim miasteczku Łobez w woj. zachodniopomorskim.

 Otto Puchstein, stryjeczny prawnuk niemieckiego archeologa profesora Ottona Puchsteina, mieszkający w Weiterdingen (Badenia-Wirtembergia) jest więcej niż zaskoczony i poruszony: - Nigdy nie spodziewałem się takiej reakcji i zainteresowania artykułem zamieszczonym w gazecie. Nie spodziewałem się nigdy także tego, że będę odsłaniał kamień pamiątkowy ku czci profesora Ottona Puchsteina, mego bliskiego krewnego i rodowitego mieszkańca Łobza, miasteczka leżącego teraz w Polsce, dokąd w 1911 roku zostało - na jego życzenie - przewiezione z Berlina i pochowane jego ciało w naszym rodzinnym grobowcu - powiedział nam.

Całe zdarzenie miało swój początek w maju 1988 r., gdy Südkurier zamieścił na swych łamach artykuł o Ottonie Puchsteinie z Weiterdingen, który w odziedziczonej szafie odkrył 500 fotografii i negatywów z roku 1905 z terenu wykopalisk w Pergamonie i Baalbeku, leżących na terenie dzisiejszej Turcji i Libanu. Wykopaliska te prowadził prof. Otto Puchstein, a towarzyszył mu jako fotograf jego bratanek Eryk Puchstein.

Następnie artykuł trafił do Dietera Fröbla, nauczyciela z Naumburga, urodzonego w Łobzie. Zredagował on na ten temat artykuł i przesłał do Łobza, miasta urodzenia i spoczynku Ottona Puchsteina.

Polscy nauczyciele i uczniowie byli tak podekscytowani, że podczas lekcji przetłumaczyli cały artykuł na język polski i powołali do życia grupę do gromadzenia dalszych materiałów i informacji o prof. Puchsteinie. Co więcej, w tamtejszym Domu Kultury [dziś w SP2 w Łobzie (mgr Lidia Lalak-Szawiel) i w SP w Starogardzie Łobeskim (mgr Czesław Szawiel) - przyp. red.] przygotowano pomieszczenie, w którym zgromadzono dokumenty, pisma i książki prof. Ottona Puchsteina, a także pamiątki po nim otrzymane z Archiwum Familii Puchstein w Weiterdingen, z którym został nawiązany serdeczny kontakt.[Dodajmy, że organizatorzy ekspozycji odbyli podróże do tych miejsc i dołączyli współczesne zdjęcia tamtych zabytków. Prezentowali także w mieście wystawy czasowe. - red.]

"Z zadziwiającym szacunkiem mieszkańcy Łobza odnoszą się do pamięci prof. Ottona Puchsteina - powiedział nam Otto Puchstein II, kustosz archiwum familii Puchstein. - Podczas odsłaniania wielkiego granitowego kamienia, ustawionego na przycmentarnym zieleńcu byłem tam. I to właśnie ja dokonałem jego odsłonięcia. Uczyniłem to zdejmując flagę miasta Łobez, którą był przykryty obelisk."

Otto z Weiterdingen odbył podróż do Łobza i do dnia dzisiejszego jest tym faktem poruszony. - Zostałem nie tylko serdecznie przyjęty, ale sama moja obecność tam miała charakter uroczysty. [Dodajmy, że O. Puchstein z małżonką był już w Łobzie wielokrotnie. - red.]

"Tym, co prawie ścięło mnie z nóg, był fakt, że oni wiedzieli więcej o mojej rodzinie niż ja. A z mego krewnego prof. Ottona Puchsteina uczynili świetlaną postać." [Odbyła się bowiem sesja naukowa o rodzinie Puchsteinów w Łobzie - red.]

Takie fakty dla Ottona z Weiterdingen, po niechlubnej przeszłości, jaką mają za sobą Niemcy i Polacy, są więcej niż snem. - Polacy, którzy teraz mieszkają w Łobzie, są pełni szczerego pragnienia i potrzeby poznania przeszłości swej ziemi. Mój krewny niechybnie był wielkim człowiekiem [badał starożytności greckie w Grecji i na Sycylii, odkrywał ślady Hetytów w Azji Mniejszej i odczytywał ich pismo, zrekonstruował Ołtarz Pergamoński, perłę zbiorów berlińskich - dopisek red.], dlatego go uhonorowali kamiennym obeliskiem mimo tego, że był Niemcem. Urodził się jednak w Łobzie i tutaj jest jego grób.

Tamta uroczystość była czymś więcej niż odsłonięciem pamiątkowego kamienia. Z tej małej miejscowości Łobez tego dnia Polskie Radio Szczecin relacjonowało przebieg imprezy, a ogólnopolska i pomorska prasa zamieszczała materiały i artykuły na temat uroczystości. Całą uroczystość odsłonięcia kamienia pamiątkowego prowadził polski nauczyciel-historyk. Cytujemy wypowiedź Ottona Puchsteina II w trakcie odsłonięcia kamienia-obelisku: - Pamiątkowy kamień ku czci prof. Ottona Puchsteina jest punktem wiążącym sieć narodów, która połączy nas we wspólną Europę.

Niewątpliwie jest w tym zasługa Ottona Puchsteina II, który jeszcze mieszkając w Świdwinie w latach trzydziestych i na początku lat czterdziestych - urodził się w 1936 r. - od dwunastego roku życia gromadzi rodzinne pamiątki i dokumenty.

Z niemieckiego tłumaczyła Margareta Przybyła

 http://free.art.pl/labuz/archiwlabuz/058labuz.html#P

http://www.realhomepage.de/members/sowa/index.html

                       N.C.

                Na fałszywych stuzłotówkach – widać to najlepiej

                Pod słońce – tak jakby się jeszcze wahał,

                      Czy nie lepiej pójść za przykładem pitagorejczyków,

                Którzy mieli zwyczaj przekazywania tajemnic

                     Swojej nauki ustnie: przyjaciołom, uczniom,

                     Najbliższym. Nie przez zazdrość

                     Jak czynią to kotlarze w powszechnym mniemaniu

                     Z tajemnicą pobielanych patelni

                     Obracanych w dłoni, srebrnych 

                     Błyszczących jak srebrny pieniądz.

                     To znów  nic nie wartych garnków

                     Z których spływa cyna. Ale

                     Żeby nie narazić się na poniżenie, szyderstwo

                     I wzgardę tych, co nigdy nie zmarszczą czoła

                     Nad rzeczą, która nie miałaby im przynieść zysku.

                     Decyduje się oddać do publikacji, boć

                    U Cycerona już trafić można na wzmiankę,

                    Że Niketas sądził...A potem jeszcze

                    Parę nazwisk u Plutarcha i pitagorejczyk 

                    Filolaos i Heraklejdes z Pontu i pitagorejczyk Ekfantos.

                    Cóż więc, że Laktancjusz, sławny zresztą pisarz

                    Lecz słaby matematyk stawia na arkana

                    I na nieśmiertelność. Skryba i kotlarz

                    Przestaje z monetą.

                                                                        (1998)

-

Czesiek SZAWIEL,  rysunek do wiersza Stefana KOSIEWSKIEGO

Künstler - 11. http://sowa.blogg.de/eintrag.php?id=652 off-line

KULTURA - Giedroyć - konieczność innego spojrzenia przez Polaków na swoich wschodnich sąsiadów

Kinder und Jugendliche - 27.  Dienstag, 04.10.2005



(...) Prośba Cześka o to ,żeby napisać coś o moich kontaktach z Giedroyciem, niemal wywołała we mnie wyrzuty sumienia z powodu banalności wymienionych z redaktorem paryskiej „Kultury” słów, bo nie było w nich nic takiego, co mógłbym teraz przekazać do Kraju. No i ta piwnica, o której już wiesz, w której przechowywałem kilkadziesiąt roczników „Kultury” przywiezionych z Monachium, otrzymanych w darze od Włodka Sznarbachowskiego (Włodek ma w tym roku 9O urodziny, a Frassati-Gawrońska, która wywiozła go we wrześniu 39 roku z Polski razem z żoną generała Sikorskiego i setką innych Polaków, w sierpniu obchodziła setne); piwnica, w której nic nie było – jak stwierdza w piśmie do mojego adwokata przedstawiciel właściciela budynku – a tylko „stare śmieci”, które powodowały zagrożenie pożarowe. Mówiłem Ci: osiem pudeł po bananach, których w latach osiemdziesiątych nie mogłem przewieźć do żadnej biblioteki w Polsce z Encyklopedią Brytanica, bo jeszcze nie była pora na takie jazdy i lektury w kraju. Nie mogłem, ale chciałem. A może chciałem i nie mogłem ?

Czytam dzisiaj w „Dzienniku Kijowskim” - to taki polski dodatek do „Hołosu Ukrainy”, redagowany przez Staszka Panteluka w Kijowie – co o Giedroyciu powiedzał na Ukrainie w tym roku Leopold Unger, a z reporterską dokładnością zapamiętał sobie Borys Dragin (ma taki dar do pamiętania, podziela chyba z Cześkiem też coś, co przyjdzie nazwać tu serdeczną, segestywną emocjonalnością): „... z Juliuszem Mieroszewskim, który był w dużym stopniu ideologiem „Kultury”. Mieszkał w Londynie i przez 40 lat nie był ani razu w Maisons-Laffitte. A Giedroyć widział go tylko jeden raz w Londynie przez ten cały okres...”.

Można było z Giedroyciem współpracować, wymieniać się korespondencją, lub uwagami przez telefon jak Unger. Można było nie widywać się albo i nie publikować w „Kulturze”. Nie sposób było jednak przejść obojętnie obok myśli wskazującej na konieczność innego spojrzenia przez Polaków na swoich wschodnich sąsiadów,innego niż nacjonalistyczne, obcego dogmatycznemu klerykalizmowi. Nie można było też spoza zwyczajowych grzeczności, które warunkowała banalność frankfurckiego bazaru książki, wydobyć czegoś bardziej charakterystycznego dla Giedroycia od spokoju spojrzenia, który unosił się nad głowami innych uczestników tego spektaklu: wydawców, dziennikarzy, przeróżnych dziwnych osób. Gości z jednej i drugiej strony żelaznej kurtyny.

W sobotę stoisko „Kultury” było puste, Giedroycia nie było. Były: papucie, wzrok, jakieś zwykłe, nic nie znaczące słowa, i te pudła po bananach wypełnione „Kulturą”.

Frankfurt nad Menem,10 października 2002 r.

Stefan Kosiewski: Z listów do Leona (Zdanowicza)

sowa um 18:54 | Kinder und Jugendliche |

*

Vor fünf Jahren, am 14. September 2000, starb Jerzy Giedroyc - Gründer des Literaturinstituts am Maison-Lafitte und der Literaturzeitschrift “Kultura”.

*

http://sowa.blogg.de/eintrag.php?id=640  off-line

Lidia Lalak-Szawiel, żona Cześka - Łobez 2000 r.